Opis tańca Boryny z Jagną
Rzecz dzieje się we wsi Lipce, w domu Dominikowej. Jest już wczesny wie-czór, zaczyna powoli zachodzić słońce. Ludzie zbili się gęsto pod ścianami chaty, we wszystkich kątach. Parobcy uczynili wielkie koło – miejsce do tańczenia. Najważniej-szymi osobami w tym domu są jednak państwo młodzi – Boryna i Jagna. Panna młoda jest ubrana w białą spódnicę, błekinty aksamitny gorset, koszulę o bufiastych ręka-wach, a z zaplecionych nad czoło włosów spływają na plecy długie, kolorowe wstążki. Jest roześmiana, wesoła z zaruminioną twarzą, na której połyskują modre oczy i białe jak śnieg zęby. Gdy według zwyczaju Jagna przetańczyła już z każdym mężczyzną, stojący dotąd z boku Boryna, jak ryś do niej skoczył. Ujął ją w pół i zakręcił w miej-scu, a potem tak szybko ruszyli z miejsca, że aż wicher się rozchodził. Wióry z podło-gi leciały, kiedy tak kręcili się szybko w miejscu, zawracali, bili hołubce i hulali po izbie. Chwilami gasły światła od tego zabójczego pędu, w którym niezmęczenie tań-cowali. Nie mogąc już dłużej wytrzymać, dołączyli zaraz do nich inni weselnicy i wraz z nimi zaczęli się miotać od ściany do ściany. Zaczęła wtedy tak podłoga dudnić i ściany trząść, że wydawało się, że zawali się cała chata. Wszyscy zaczęli tańczyć tak szybko i energicznie, że po chwili kolorowe ubiory tańczących zlały się w rozwianą tęczę i nie dało się już rozróżnić gdzie jest mężczyzna, a gdzie kobieta.
