Radość pisania
Wisława Szymborska
W wierszu ,,Radość pisania” autorka, Wisława Szymborska przedstawia swój pogląd na poezję współczesną i jej odbiorcę. Porównuje ją do bardzo płochliwej i zagubionej sarny. Pisze:
,,Dokąd biegnie ta napisana sarna przez napisany las?”
Poetka sugeruje, że wiersze są odbierane jak atak:
,,zdania osaczające,
Przed którymi nie będzie ratunku.”
Sądzi, że wśród odbiorców jest wielu, którzy nie rozumieją i nie starają się zrozumieć współczesnej poezji.
Czyli:
,,gotowych zbiec po stromym piórze w dół,
otoczyć sarnę złożyć się do strzału.”
Wiesława Szymborska przestrzega nas, że w poezji ,,Inne, czarno na białym, panują tu prawa.”
Według niej poezja, to nie świat schematów, w które uwikłani są ludzie.
Poezję określa jako coś swojego bardzo osobistego i zależnego tylko od niej. I to decyduje o ,,radości pisania.”
