Główne wydarzenia:
Problemem powieści jest walka faraona z kastą kapłańską o władzę w państwie:
- Manewry wojskowe młodego księcia stanowiące dla niego egzamin na odpowiedzialnego wodza;
- Spotkanie z Żydówką, Sarą;
- Narada w pałacu i odroczenie terminu mianowania księcia dowódcą korpusu;
- Napad na folwark Sary;
- Podróże księcia po kraju i jego obserwacje;
- Sprawa żydowskiego syna księcia i zamordowanie dziecka;
- Wojna z Libią. Młody książę faraonem Ramzesem XIII;
- Uroczystości pogrzebowe starego faraona;
- Lykon w roli obłąkanego;
- Ramzes w otwartej walce z kapłanami. Prowokacja Herhora;
- Klęska i śmierć Ramzesa.
Problematyka:
Powieść, ukończona, jak głosi data na jej rękopisie, 2 maja 1895 r. o godz. 3 po południu, była drukowana w "Tygodniku Ilustrowanym" od dnia 5 października 1895 r. do końca roku następnego. Wydanie książkowe ukazało się w roku 1897. Powieść zaskoczyła zarówno czytelników jak i krytyków. Znano bowiem Prusa jako zdeklarowanego przeciwnika powieści o tematyce historycznej, namiętnego natomiast obserwatora współczesności, dążącego do jej poznania, zrozumienia i znalezienia dróg naprawy.
Szybko jednak przekonano się, że co prawda inspiracją do napisania utworu były zainteresowania pisarza Egiptem, ojczyzną najstarszej cywilizacji świata, ale w rzeczywistości jest on nie powieścią historyczną, lecz traktatem o państwie i władzy.
Czas i miejsce akcji:
Wydarzenia toczą się w XI w. p. n.e., w okresie panowania dwudziestej dynastii faraonów i okresie zwycięstwa nad nimi kasty kapłańskiej.
Miejscem akcji jest Egipt, egzotyczna kraina rozciągająca się wzdłuż Nilu, w której panuje politeizm, kult zwierząt (wół Apis, krokodyle, skarabeusze), a kapłani są monoteistami. Powszechne przekonanie, że zniszczenie ciała uniemożliwia unieśmiertelnienie się duszy stało przyczyną powstania tradycji i obrzędowości (m. in. balsamowanie, piramidy). Faraon uznawany jest za "syna Słońca", a zatem istotę równą bogom.
Ramzes XII i jego syn to postacie wykreowane przez pisarza (rzeczywistości Herhor objął władzę po Ramzesie XI). W powieści Ramzes XIII jest młodszym, czwartym synem, jego starsze rodzeństwo nie wykazało potrzebnych władcy przymiotów umysłowych i fizycznych, jedynie on, wnuk arcykapłana, jest silny i mądry.
Państwo egipskie:
Prus ukazuje państwo u schyłku jego świetności. Przyczynami upadku są:
- wyniszczające kraj wojny (brak rąk do pracy, jałowienie ziemi, zniszczenie rzemiosła, powszechne zubożenie),
- zubożenie skarbca,
- niewystarczająca liczba wojsk,
- brak jedności etnicznej (Fenicjanie, Żydzi, Grecy),
- rosnące zadłużenie u cudzoziemskich lichwiarzy, pociągające za sobą zależność polityczną,
- wzrost potęgi ekonomicznej Felicjan,
- nadmierny rozrost biurokracji,
- walka kapłanów z faraonami o władzę,
- rozrzutny tryb życia możnych.
Społeczeństwo egipskie jest wyraźnie podzielone:
- arystokracja religijna i świecka;
- szlachta,
- kapłani,
- lud (chłopi, niewolnicy).
Bohaterowie
Chłopi (Prus nie odróżnia wyraźnie chłopów od niewolników):
- są ciemni, wyzyskiwani, krzywdzeni, bici, gnębieni przez poborców podatkowych;
- cierpią nędzę, głód, niedolę; muszą dźwigać całkowity ciężar faraona, jego dworu, arystokracji i kapłanów;
- pracą swoją tworzą fundament materialny dla rozwoju kultury, ale cierpią największe upokorzenia:
- epizod ukazujący chłopa, który przez 10 lat kopał kanał, by zdobyć wolność osobistą. Obity popełnił samobójstwo;
- po napadzie na willę Sary na więzienie skazano kilkuset niewinnych chłopów, bez udowodnienia im winy;
- obrazy katowania chłopów w posiadłości wydzierżawionej przez księcia Dagonowi w zamian za pożyczkę finansową;
- opis piramidy Cheopsa jako krwawego owocu pracy i niedoli setek tysięcy ludzi.
Arystokracja:
- opanowała najwyższe stanowiska w administracji państwowej i wywiera wpływ na całe społeczeństwo;
- dzięki autorytetowi religii ma doskonale zorganizowany aparat szpiegostwa i zdrady;
- żyje w przepychu, myśli tylko o używaniu i własnych korzyściach.
Kapłani
- dzięki religii utrzymują w posłuszeństwie klasy panujące i uciskane;
- elitarny charakter nauki sprawia, że mogą wykorzystywać ją dla spotęgowania swojej władzy (znajomość astronomii pozwala im wytyczać kierunek podróży okrętów, budowę kanałów, wykorzystywać zaćmienie słońca dla potrzeb politycznych; znajomość prawa pozwala Mentezufisowi bezkarnie zabijać jeńców pod nieobecność faraona, aby wzbudzić tym nienawiść Libijczyków do władcy; znajomość mediumizmu pozwala wykorzystać do swych celów Lykona);
- skupili olbrzymi majątek (od wieków gromadzony w Labiryncie), którym mogą dysponować według woli;
- są egoistyczni, samolubni; mają ogromne doświadczenie w zarządzeniu sprawami państwowymi.
Herhor: ambitny, wykwintny i opanowany polityk, nie kryje żądzy władzy; w jego przekonaniu interes państwa łączy się z interesem kapłaństwa; umie precyzyjnie i przebiegle obmyślać i realizować swe plany.
Mefres: jeden z najbliższych współpracowników Herhora; uparty, okrutny i mściwy starzec; nie przebiera w środkach, by zniszczyć znienawidzonego Ramzesa XIII (on nakazuje Lykonowi zabić faraona).
Mentezufis: drugi współpracownik wielkiego kapłana; zręczny polityk.
Pentuer: jedna z najszlachetniejszych postaci kasty kapłańskiej; syn chłopski; bezinteresowny obrońca ludu; sympatyzuje z młodym faraonem i służy mu radą.
Ramzes XIII
Młody następca tronu jest reformatorem: pragnie bronić ludu, którego los i krzywda żywo go porusza; chce przywrócić Egiptowi dawną potęgę, mając do wyboru pogodzić się z kastą kapłanów i podporządkować ich woli lub rozpocząć z nimi walkę, wybiera drogę konfrontacji; uniezależnić się od oligarchii kapłańskiej i znaleźć oparcie u szlachty i niższych urzędników i kapłanów, planuje sięgnięcie do skarbów Labiryntu, by spożytkować je dla dobra kraju;
Popada w otwarty konflikt z kapłanami (- czyni Herhorowi uwagi odnośnie do ureusza zdobiącego jego głowę, - Pentuer odmawia mu swego współudziału w walce z kapłanami, - kapłani odmawiają mu pożyczki, - wykorzystują sobowtóra jako narzędzia skompromitowania Ramzesa).
Decydująca rozgrywka ma nastąpić dnia 23 Paofi (wydobycie skarbów z Labiryntu i zbrojne wystąpienie wiernego wojska, ludu i niższych kapłanów; Ramzes liczy też na przyjaźń Pentuera i Tutmozisa).
Wystąpienie kończy się klęską: - zaćmienie słońca, - śmierć Ramzesa XIII.
Młody faraon przegrał ponieważ:
nie docenił roli nauki, a wierzył tylko w siłę oręża (lekceważy doniesienie uczonego Menesa),
jest bezmyślny, porywczy, niecierpliwy, zmysłowy, lekkomyślny i gwałtowny; kierował się emocjami zamiast rozwagą i trzeźwym przewidywaniem taktyki.
W historii zapisał się jako nieodpowiedzialny młodzieniec i "łowca kobiet". Pozostanie niedoceniony i bezimienny, ale jego idea pozostanie - reformy, o które walczył, zostaną przeprowadzone przez Herhora.
Wątki miłosne:
Sara, Żydówka, postać bardzo szlachetna. Miłość do Ramzesa stała się treścią jej życia; nie pamięta mu upokorzenia i odepchnięcia, dla ratowania ukochanego przyjmuje na siebie domniemaną zbrodnię i umiera obłąkana.
Kama, kapłanka fenicka, to zawistna, próżna i ambitna kobieta, która chce upokorzyć rywalkę.
Hebron, córka króla Teb jest lekkomyślną i próżną dziewczyną, dbającą tylko o własne korzyści.
Zagadnienia do omówienia:
- "Faraon" jako powieść historyczna.
- Środowisko arystokracji i kapłanów.
- Walka o władzę w państwie egipskim - działalność Ramzesa III.
- Życie obyczajowe Egiptu.
- Wątki miłosne w powieści.
