Aleksander Fredro (1793-1876) - urodził się w Surochowie koło Jarosławia w bogatej galicyjskiej rodzinie szlacheckiej, która od 1822 r. mogła już szczycić się austriackim tytułem hrabiowskim. Fredro otrzymał wykształcenie domowe. Po 1809 roku wstąpił do armii Księstwa Warszawskiego, uczestniczył w wojnie w 1812 roku, podczas której dostał się do niewoli rosyjskiej. Po ucieczce wziął jeszcze udział w kilku bitwach, po czym zwolnił się z wojska. Początkowo wraz z ojcem gospodarzył w Beńkowej Wiszni, w Przemyskiem, jednak od roku 1818 osiadł w Jatwięgach, gdzie prowadził już życie samodzielne. W 1828 roku, po wielu latach zabiegań i perypetii, ożenił się z Zofią z Jabłonowskich Skarbkową. Wraz z żoną przeniósł się do odziedziczonej po ojcu Beńkowej Wiszni. Często przebywał również we Lwowie.
Ważny rok 1846 (rabacja chłopska w Galicji) mógł
dla Fredry okazać się rokiem tragicznym. Niezręczny zwrot w jednym z przemówień spowodował, że Fredro został oskarżony o obrazę majestatu. Zwolniono go dopiero po długim śledztwie, na interwencję namiestnika A.Gołuchowskiego.
Lata 1850-1855 spędził w Paryżu, do Lwowa wrócił w roku 1857. Zmarł 15 VII 1876 roku. Debiutował na scenie we Lwowie w roku 1817 jednoaktówką Intryga naprędce, ale najważniejsze jego utwory powstały w latach 1818-1835: Pan Geldhab (1818),
Mąż i Żona (1821), Śluby panieńskie (1827-1832), Pan Jowialski (1832), Zemsta (1832-1833).
Utwory tego pisarza omówione na naszej stronie:
