głosów: 18
 
Twoja ocena:
Aleksander Fredro to symbol polskiego komediopisarstwa i symbol Polski szlacheckiej. Zarazem jest to kolejna postać polskiego romantyzmu. Romantyzm i komedia. Romantyzm przecież walka o wolność, spisek, nieszczęśliwa miłość i tragizm samotnego bohatera.
A komedia Fredry - jest po prostu inna. Aleksander Fredro inaczej kreował romantyzm. Dowcipny, błyskotliwy, cięty - polemizował z romantycznymi koncepcjami. Był bardzo krytykowany - m.in. Seweryn Goszczewski zarzucał mu, że jego komedie są "nienarodowe", że w dobie niewoli kraju Fredro pozwala sobie na komedie, a powinien opiewać życie narodu i jego cierpienie.
Fredro utrwalał polskość inaczej, nie przez apoteozę buntu i spisku, nie przez walkę zbrojną, lecz przez śmiech. Nie można powiedzieć, że nie był patriotą - brał udział w kampanii napoleońskiej pod wodzą księcia Poniatowskiego, od Paryża po Moskwę przemierzał Europę. Był samoukiem i cierpiał z powodu ataków swoich współczesnych. Inny bieg jego życia to miłość do Zofii Skarbkowej i dziesięcioletnia walka o przeprowadzenie rozwodu, co w owych czasach nie było łatwe. Upór Fredry został uwieńczony sukcesem.
Twórczość Fredry układa się w dwie fazy:
1.1818 - 1835. W tych latach napisał swoje najsłynniejsze komedie: Pan Geldhab, Śluby panieńskie, Zemsta, Pan Jowialski, Damy i huzary.
Atak krytyki w roku 1835 spowodował przerwę w twórczości Fredry.
2.1855 - drugi debiut Fredry. Do 1876 (śmierć pisarza) stworzył takie komedie jak: Wielki człowiek od małych interesów, Rewolwer a także zbiór aforyzmów pt. Zapiski starucha.
Fredro ocalił polski obyczaj i charakter w komediach, utrwalił patriotyzm w wydaniu pokojowym.
Wyświetleń pracy: 698 |
