głosów: 2
Twoja ocena:
Sonet I.
Zawiera ogólny wizerunek wsi. Jest ona zaniedbana, "Chaty rzędem na piaszczystych wzgórkach, Płot się wali, piołun na podwórkach, chude, niedożywione krowy". Kasprowicz cały czas myślał o wsi, ilekroć ją wspominał to płakał nad marnym losem chłopów, zastanawiał się kiedy zajdzie jakaś zmiana w położeniu tej warstwy społecznej.
Sonet XV.
Jest to jakiś wycinek życia chłopskiego. Problemem niedoli spowodowanej brakiem środków do życia. Bohaterka miała ziemię, ale nieurodzaj zmusił ją do jej oddania. Poszła w świat, gdyż została sama. Zarabiała piorąc i pomagając przy żniwach. Później została żebraczką i umarła z głodu. W tym sonecie poeta porusza problem ubogiego chłopstwa - nie stać tych ludzi na leczenie. Korzystają zatem z pomocy znachorek. Ksiądz nie rozumie sytuacji chłopów, swój kontakt z chorym traktuje formalnie. Zaleca udać się do doktora, nie wczuwając się w sytuację biedaka.
Sonet XXXIX
Autor porusza problem utrudnień w dostępie chłopskich dzieci do nauki. Długie wędrówki do szkoły, latem uczenie się przy pasaniu krów. Ludzie na wsi niedoceniali wartości wiedzy i tych którzy uczyli się - wyszydzali. Głód, niedożywienie i zimno sprzyjało zachorowaniom na gruźlicę.
Cykl sonetów "Z chałupy" to refleksja Kasprowicza nad wsią i jej mieszkańcami, nad ich losem i niedolą. W ten sposób zaczyna traktować niedolę jednostki jako problem dotyczący ogółu społeczeństwa wiejskiego. W każdym sonecie pokazuje inną chatę chłopską, inną rodzinę, inny problem . Jan Kasprowicz pochodził z rodziny chłopskiej sam doskonale rozumie trud życia wiejskiego . Przemawia w nich jak ktoś z ludu , nie prosi o litość przytacza najwyraźniejsze przykłady chłopskiej niedoli .Sonety mają charakter autobiograficzny , a autora można nazwać kronikarzem życia na wsi.
Wyświetleń pracy: 427 |
