Streszczenia.org ściąga opracowania lektury

Prace

\

"Nie wierzę w nic.." Kazimierza Przerwy-Tetmajera jest sonetem utrzymanym w tonie skrajnego pesymizmu posuwającego się do negacji wszystkiego czyli nihilizmu.
Bohater tego wiersza to człowiek czasu kryzysu. Ideały
i pragnienia czynu nie przyniosły mu nic oprócz zwątpienia. Historia ludzkości podpowiada mu, że jednostka jest bezsilna wobec mechanizmu dziejów. W wierszu tym wyraźnie ujawnia się źródło pesymizmu dekadenckiego. Podmiot liryczny neguje wartość oraz możliwość istnienia życia racjonalnego i uporządkowanego, posiadającego określony cel. Dzieje się tak, ponieważ zniszczeniu uległy wszelkie ideały, marzenia i programy. Życie bez jakichkolwiek perspektyw, bez możliwości urzeczywistnienia swoich dążeń jest życiem
bezsensownym.

"Konieczność jest wszystkim, wola ludzka niczym" - to wniosek z pozytywistycznej teorii ewolucji. Człowiek podlega działaniu bezwzględnych praw przyrody, których nie rozumie i których przewidzieć nie jest w stanie. Są
to tragiczne doświadczenia dnia codziennego.
Światem rządzi "przemiana zła wieczyście trwała". Młodzieńczym marzeniom o bohaterskim czynie i wielkich uczuciach zaprzecza wciąż rzeczywistość. Dlatego jedynym pragnieniem podmiotu lirycznego jest w tej sytuacji "pragnienie Nirwany", czyli pogrążenie się
"w bezwładności, w omdleniu sennym", wyrzeczenie się woli życia, popadnięcie w niebyt, nieistnienie.

Wyświetleń pracy: 494

Komentarze