głosów: 10
 
Twoja ocena:
Andrzej Kmicic, główny bohater powieści "Potop" Henryka Sienkiewicza, był młodym, lecz znanym i doświadczonym żołnierzem siedemnastowiecznej Polski. Miał płowe włosy i siwe oczy, twarz młodą, orlikowatą, zadziorną i wesołą, nad ustami miał ciemne wąsy. Ubrany był zwykle bogato, stroje zdobywał napadając na kilkunastoosobowe grupy nieprzyjacioł.
Po śmierci Herakliusza Billewicza dostał w spadku Lubicz i rękę wnuczki zmarłego. Pokachał ją, gdy spojrzał na nią po raz pierwszy, a ponieważ był smiały, i chciał przedstawić się dziewczynie w jak najlepszym świetle, od razu powiedział dziewczynie o swoich zasługach, oddanych Polsce, a były to niemałe zasługi.
Oleńka także zakochała się w tym pewnym siebie młodzieńcu, ale po krotkim czasie Kmicic okazał się porywczy i lekkomyślny. Najpierw prowadził lekkie i swawolne życie w Lubiczu, po czym, gdy obiecał Oleńce poprawę, zaślepiony rządzą zemsty za swych przyjacioł, spalił Butrymów, jedna ze wsi leżących obok Wodoktów, miejsca zamieszkania Billewiczówny.
Później porwał ją, ale Jerzy Michał Wołodyjowski, przebywający akurat w pobliżu, odebrał dziewczynę Kmicicowi.
Po jakimś czasie, z pomocą Michała, Kmicic dostał dowództwo pod wodzą Radziwiłła. Przysięgł mu wierność, a potem, chcąc dotrzymać obietnicy musiał zdradzić Polakow, tak jak zrobił to Radziwiłł. Oleńka znów się na nim zawiodła.
Przez jakiś czas wiernie slużył Radziwiłłowi, wycinając wojska polskie. Krzywdził je, dopóki zaślepiony przez księcia, nie dowiedział się prawdy.
Prawda do tej pory była przed nim ukrywana. Kmicic myślał, że zdrada jest tylko pozorna, a łączy się z dobrem i korzyściami dla ukochanej ojczyzny. Niestety było inaczej.
Po odejściu od księcia Janusza, chciał ogłosić swój powrot całej Rzeczypospolitej, ale rozsądek wziął w tym wypadku górę. Wiedział, że jego nazwisko jest przeklęte, że lepiej będzie dla niego jeśli przez pewien czas będzie się ukywał pod przybranym nazwiskiem - Babinicz, a kim jest, powie dopiero, gdy odpłaci się Polsce za uczynione jej zło.
Trzeba także dodać, że Andrzej, ani na chwilę, nie zapomniał o ukochanej Oleńce. Wiedział, że bez rzadnych zasług nie może do niej pojechać, bo już za dużo razy zawiodła się na nim. Poza tym, przekonany, że najdroższa przebywa w Kiejdanach, na zamku księcia Janusza, bał się zemsty ze strony Radziwiłłów, która i tak dotknęła go już boleśnie. Jedynie sławny ksiądz Kordecki, broniący murów Jasnej Góry, znał prawdziwe imię Babinicza, poznał on w Kmicicu dzielnego i gotowego na wszystko żolnierza, nie bojacego się śmierci w walce, bo rzeczywiście Jędrek nie bał się jej. Rozumiał, że zginąć na polu, to nie hańba, jeśli walczyło się o ojczyznę.
Nawet sam król Jan Kazimierz nie zawiódł się na Babiniczu. Jemu właśnie zawdzięcza życie.
Po tym, jak Kmicic wyznał prawdę swojemu władcy, Jan Kazimierz zobaczy go w lepszym swietle, ponieważ Andrzej, nie tylko był uznawany za zdrajcę, , ale i został oskarżony o próbę morderstwa Jana Kazimierza. Była to oczywiście nieprawda, jedna z zemst Radziwiłłów.
Jeszcze wiele razy Kmicic okazał dowody swej odwagi, męstwa, sprytu, bohaterstwa i fantazji. Został dowódcą oddziału Tatarów, którzy byli bardzo oddani, kochali go i jednocześnie bali się swojego "bagdyra". Razem z nimi Babinicz wprowadził w błąd wojska Bogusława i zrobił zamieszanie w jego obozie. Walczył pod Czarnieckim i Sapiehą do końca najazdu Szwedów na Polskę.
W tym czasie poznał, że nic nie jest ważniejsze od ojczyzny i że zawsze trzeba stawiać ją na pierwszym miejscu. Tak też postąpił, gdy jednocześnie dowiedziawszy się gdzie znajduje się Oleńka i dostawszy wezwanie na kolejną wojnę wybrał to drugie, bo wiedział, że Polska ważnejsza jest od życia prywatnego.
Postępowanie Kmicica na początku było złe, z czasem poprawiło się. Kiedy Kmicic "przejrzał"na oczy czynnie zaczął brać udział w obronie Rzeczypospolitej.
Kiedy konający powrócił do Lubicza, jedynym ratunkiem dla niego mogło być odzyskanie Oleńki. Kiedy więc Wołodyjowski z Zagłobą przywieźli list od króla, w którym opisane były wszystkie zasługi Babinicza i wytłumaczony powód zmiany nazwiska, Oleńka poznaje prawdziwe oblicze Kmicica. I żyją razem długo i szczęśliwie.
Wyświetleń pracy: 1046 |
